Deze website maakt gebruik van cookies

Deze website gebruikt cookies en verzamelt daarmee informatie over het gebruik van de website om deze te analyseren (Google Analytics) en om er voor te zorgen dat u relevante informatie te zien krijgt. Door op akkoord te klikken, geeft u aan akkoord te zijn met het gebruik van deze cookies en het hiermee verzamelen van informatie door ons en door derden.

Akkoord
Niet akkoord
In gesprek met...   Rosanne Geijtenbeek











Rosanne Geijtenbeek
Adviseur

geijtenbeek@vreelandgroep.nl

035 542 39 22
LinkedIn

Wat? Adviseur bij de Vreelandgroep sinds oktober 2017.

Achtergrond? "Ik heb behoorlijk lang gestudeerd. Afgelopen zomer ben ik afgestudeerd aan de VU in Amsterdam. Een master in Beleid, Communicatie en Organisatie waar je leert kijken naar beleid, verandering, cultuur, gedrag en communicatie van en binnen organisaties. Én hoe organisaties het beste om kunnen gaan met weerstand bij verandering. Voordat ik aan die master begon, heb ik de bachelor Bestuurs- en Organisatiewetenschappen gedaan en daarvoor heb ik Toegepaste Psychologie gestudeerd op het hbo. Daar komt mijn interesse voor de zorg vandaan: ik had gezondheidspsychologie als specialisatie. Tijdens die studie heb ik een half jaar stagegelopen als psycholoog in een gezondheidsinstelling waar ik mensen met ADD en ADHD heb behandeld. Ik wist al gauw: ‘dit wil ik niet blijven doen’. Ik vond het namelijk interessanter hoe de bestuursprocessen en de communicatie verliepen: daar wilde ik iets mee. Mijn scriptie in het vierde jaar heb ik dan ook gedaan voor een gehandicapteninstelling waar ik de werkdruk van het verzorgend personeel heb onderzocht. Ik zat toen meer aan de ‘bestuurskant’ en dat heeft mij getriggerd om door te studeren in de richting van Bestuurs- en Organisatiewetenschappen. Omdat ik veranderprocessen zo interessant vind, heb ik met mijn master daar op gefocust. En na mijn afstuderen, ben ik bij de Vreelandgroep gaan werken.”

Thuis? Woont samen met haar vriend en kat. Is gek op puzzelen, films kijken, koken en dieren. Rosanne: “Ik woon nu nog in een appartement, maar zodra ik een huis met een tuin heb, dan komt er meteen een hond!” 

Passie? Ik word er heel blij van om mensen te zien groeien; in werk maar ook zeker als persoon. Dit is begonnen tijdens mijn stage als psycholoog. Door mensen te coachen en hen inzichten te geven, kun je patronen doorbreken en zie je mensen groeien. Eigenlijk: mensen bewust maken van hun gedrag, zodat ze het positief kunnen benutten. Dat zie ik nu ook in de organisaties waar ik met de Vreelandgroep kom en dat geeft veel energie! Groei is voor mij persoonlijk ook belangrijk. Ik heb lang gestudeerd en het leren en ontwikkelen blijft kriebelen. [Lachend] Maar nu is het tijd om ervaring in de praktijk op te doen en hiervan te leren.

In 3 woorden? Ik ben een doorzetter, als iets niet lukt geef ik niet snel op. Collega’s omschrijven mij als doortastend, empathisch en positief.

Rosanne, je hebt tijdens je studie bewust gekozen om de zorgkant op te gaan. Wat maakt deze sector voor jou zo interessant?

Mijn vak gaat ‘in the end’ écht over de verzorging van mensen. Deze mensen hebben geen keuze en zijn toegewezen aan de zorg die zij krijgen. Een ethisch stukje dat erbij komt kijken en voor mij het belang van werken in deze sector stukken groter maakt dan werken in de commerciële sector. Laatst zat ik te werken in een cafetaria van een ziekenhuis. Om mij heen ving ik verhalen op van patiënten zelf of van familie die wachten op een behandeling of op de uitslag van een onderzoek. Zo werd ik rechtstreeks ‘geconfronteerd’ met de reden waarom ik in de zorg werkzaam wil zijn. Want: ik wil deze mensen helpen en mijn bijdrage leveren aan het verbeteren van de zorg in Nederland.”

“Ik wilde liever iets doen aan de onrust en slechte communicatie van de organisatie zelf: werken aan de wijze waarop veranderingen worden doorgevoerd.”

Waarom werk jij graag bij Vreelandgroep? Wat maakt de groep uniek? 

“Wat de Vreelandgroep uniek maakt zit ‘m in de combinatie van kwantitatieve analyses: het met cijfers kunnen onderbouwen van wat een ziekenhuis wel of niet nodig heeft, met het kijken naar de ‘gedragskant’, dus de kwalitatieve analyses. We kunnen cijfermatig iets vinden, maar belangrijker is: wat speelt er daadwerkelijk af op de werkvloer en hoe kijken zorgprofessionals daar zelf tegenaan? Die kwantitatieve-kwalitatieve combinatie is sterk. Daarnaast heb je bij de Vreelandgroep een mooie balans tussen ervaren adviseurs die soms al 20 tot 30 jaar in het vak zitten met jonge adviseurs die rechtstreeks van de universiteit af komen. Op die manier kun je de kennis en ervaring van de ervaren adviseurs goed combineren met de frisse blik van een jonge adviseur, wat volgens mij heel waardevol is. Zelf zit ik aan de kwalitatieve kant en ben ik dus veel met het gedrag van mensen bezig. Daar ligt mijn passie.”

“We kunnen cijfermatig iets vinden, maar belangrijker is: wat speelt er daadwerkelijk af op de werkvloer en hoe kijken zorgprofessionals daar zelf tegenaan?”

Je ondersteunt onder meer het landelijke experiment Persoonsvolgende Zorg en helpt mee bij een leiderschapsontwik-kelingsprogramma in een ziekenhuis. Kun je meer vertellen over deze beide projecten?

“Bij het leiderschaps-ontwikkelingsprogramma staat een cultuurverandering centraal dat doorgevoerd moet worden. Het gaat om een ziekenhuis met twee verschillende locaties, ontstaan vanuit een fusie een aantal jaar geleden. Het project is nèt gestart: we hebben de eerste inspiratiesessies georganiseerd. Aan de hand daarvan wordt een aantal verdiepingsbijeenkomsten en trainingen gegeven. Deze trainingen ga ik samen met een senior-collega vormgeven. Ik ben er trots op dat ik hieraan mee mag werken, want voor mijn gevoel is het dít waar ik zo lang voor heb gestudeerd. Er zit én het stukje psychologie van gedrag in én het vormgeven van de organisatieprocessen. Want: hoe krijg je alle betrokkenen mee? Communicatie speelt hierin een centrale rol. Want: hoe voorkom je weerstand en betrek je iedereen in het meedenken over hoe dit proces – of eigenlijk de cultuurverandering – het beste vormgegeven kan worden. We organiseren dit jaar vier bijeenkomsten voor een doelgroep van zo’n honderd specialisten. Daarbij gaan we zo’n dertig tot veertig trainingsbijeenkomsten vormgeven. [Lachend] Dus: aan het einde van het jaar ben ik heel veel kennis en ervaring rijker.

Ook werk ik mee aan het experiment Persoonsvolgende Zorg in Rotterdam. Dit is een experiment dat vanuit de overheid is gestart en ervoor zorgt dat de zorg voor mensen met een lichamelijke en geestelijke beperking in Rotterdam passender wordt gemaakt. Het doel van dit experiment is dan ook het vergroten van de mogelijkheden van cliënten om zorg te kiezen die het beste bij hun wensen, behoeften en manier van leven past. We werken samen met de professionals uit de zorgorganisatie om passende oplossingen voor individuele cliënten te vinden en kijken goed naar de zorg waar de cliënt om vraagt. Wil deze bijvoorbeeld dagbesteding op een boerderij? Dan kijken wij waar dat mogelijk is en hoe we dat kunnen organiseren. Wil de cliënt samenwonen met zijn broer? Dan kijken we ook hoe we dat kunnen regelen. Nu zijn dit nog individuele casussen, maar wij kijken hoe we het hele systeem zover kunnen krijgen dat deze manier van behandeling standaard wordt en dus voor iedereen beschikbaar.”

“Ik ben er trots op dat ik mee mag werken aan het leiderschapsontwik-kelings-programma. Voor mijn gevoel is het dít waar ik zo lang voor heb gestudeerd.”

“Veel organisaties zeggen dat cliënten centraal staan, maar naar mijn mening draait het nog te vaak om het systeem en daar wordt niet vanaf geweken.”

Voor welke uitdagingen staat de zorgsector de komende jaren denk je?

“Kijkend naar het experiment Persoonsvolgende Zorg in Rotterdam is de grootste uitdaging wat mij betreft dat de zorg nog veel meer over de cliënt zelf moet gaan. Veel organisaties zeggen dat cliënten centraal staan, maar naar mijn mening draait het nog te vaak om het systeem en daar wordt niet vanaf geweken. Bijvoorbeeld: iemand die thuiszorg wil, maar in een afgelegen dorpje woont en dit niet kan organiseren. Hoe moeilijk kan het zijn om daar verpleging naar toe te sturen? Of: een cliënt die thuis een oppas nodig heeft. Dat is op zich zo geregeld, maar als er een medische handeling bij komt, dan kan deze cliënt ineens niet meer geholpen worden. Als het gaat om de toekomst kan én moet het nog veel cliëntgerichter. Bij het experiment Persoonsvolgende Zorg in Rotterdam zie je specifieke casussen waarbij het lukt en er passende hulp geboden kan worden. Dat is heel motiverend!”